‘We hebben je gemist Susy!
We willen je binnenkort heel graag weer zien.
Misschien ben je vergeten om je baasje te vragen een afspraak te maken. Of was er een andere reden waarom je niet bent gekomen?’
Mijn kat loopt over het toetsenbord. Het lukt haar niet een zinnig antwoord te formuleren op de herinneringsmail van de dierenarts, die ik haar zojuist liet lezen.
Die mail klinkt behoorlijk dreigend: verlopen bescherming tegen enge ziektes, hernieuwde parasietenbestrijding, op te volgen voedingsadviezen.
Mijn kat geeuwt. Ik voel me schuldig.
Elk jaar opnieuw weer dezelfde struggle
Eerst is er de ergernis over de aanspreekvorm in de mails en ansichtkaartjes, gericht aan Susy. Ik word consequent weggezet als ‘het baasje’. Tussen de regels door lees ik: foei, jij zorgt niet goed voor je huisdier. Je hebt alweer geen afspraak gemaakt.
Dan volgt de twijfelfase. Waarom moet ik een volkomen gezonde en tevreden kat naar een dierenarts slepen? Om daar te horen dat ze het prima doet, haar gewicht nog steeds 3.7 kilo is en ze geen vlooien heeft? Dat weet ik allemaal allang.
Maar ja, die vaccinaties dan? Die heeft ze wél nodig. Ik ging met mijn kinderen toch ook naar het consultatiebureau?
Drie reminder mails later maak ik een afspraak
Online, want via Susy’s correspondentie weet ik dat ze dat het liefste hebben. Ze kon me helaas niet goed kenbaar maken welke dierenarts haar voorkeur heeft.
En dan begint de grootste struggle: Susy op het juiste moment in de Curver transportmand krijgen. Dit lukt alleen met twee volwassenen die uitstekend op elkaar zijn ingespeeld. En die armbescherming dragen. Liefst ook handschoenen.
Timing is everything
Té vroege opsluiting betekent een langere lijdensweg voor de kat, die met diepe keelgeluiden haar slachtofferrol beklaagt. Non-stop. Maar zo’n vroege opsluiting geeft wel meer rust voor het baasje. Phew, die zit erin.
Op het allerlaatste moment pas in de reismand, zonder een extra marge voor eventuele ontsnapping, geeft juist weer véél stress voor het baasje. Die wil niet te laat komen. Laat staan de afspraak afbellen, omdat de kat ervandoor is.
In de auto houden de keelgeluiden aan
‘Sorry lieverd, dit moet gewoon even. We zijn zo weer thuis en dan mag je weer lekker in de tuin.’
We zijn helemaal niet zó weer thuis.
De wachtkamer is bomvol. Een enkeling jankt, een ander kwijlt en iedereen zweet. Baasjes spreken troostende woorden. Ik vraag aan de assistente hoeveel dieren er nog voor me zijn.
‘Er kwam een spoedgeval tussendoor, dus we hebben een uur achterstand opgelopen.’
Moedeloos ga ik zitten. Vanachter tralies kijken 2 grote pupillen me aan. ‘Nog even volhouden Suus!’
Na een half uur doelloos scrollen op mijn telefoon loop ik naar de leestafel en vind daar tussen de SNOET! en Hart voor Dieren-tijdschriften de Volkskrant van gisteren. Op de voorkant een foto van radeloze Palestijnen in het gebombardeerde Nasser ziekenhuis. Complete chaos: overal gewonden, overal bloed. Tussen het puin een schreeuwende moeder met in haar armen een klein pakketje in een witte doek gewikkeld. Vast niet haar kat.
Ik kijk om me heen en weet niet of ik dit nog trek
Deze luxe wachtkamer. Die vitrine vol duurzaam verantwoorde speeltjes voor je konijn. Die grote collectie uitgebalanceerde dieetvoeding, voor ieder activiteitsniveau.
Een gevoel van walging golft door mijn lijf.
Op dat moment komen er twee aangeslagen mensen uit de rouwkamer. Het spoedgeval heeft het blijkbaar niet gered. Met betraande gezichten rekenen ze 935 euro af. De assistente zet haar grafstem op: ‘Sjuultje wordt vanavond door het crematorium hier opgehaald. Morgen kunnen jullie daar dan het afscheid regelen.’
In Khan Younis zoekt een wanhopige vader naar een klein stukje aarde om zijn kind te begraven.
‘En de volgende is Susy!’
Recente reacties